The E. Story

29Jul04

Rustig wandelde hij naar huis. Het bier had alweer gesmaakt en hij had zijn zegje weer kunnen doen. Met vastberaden tred wandelde hij langst de véél te bekende bomen, door de straat waarvan hij ondertussen iedere steen kende. De straat, waarin hij al enkele keren kennis had gemaakt met de onzalige uitvinding die men stenen noement. Hij kende ieder stukje en vastberaden bewoog hij zijn lichaam door de straat. Iedere mens, die hem op dit ontiechelijke uur had tegengekomen zou hebben gedacht dat hier de meest zelfverzekerde mens op deze aardkloot rondliep. Met de borst vooruit en de kin de hemel ingepreven stredde hij voort op het ritme van de muziek die nu nog zacht op de achtergrond was te horen. Alweer was hij naar zijn vertrouwde stek gegaan en alweer had hij zich teveel thuis gevoeld. Een beetje alleen, zonder vrouw aan zijn zij die hem vertelde wanneer hij nu naar huis moest gaan, maar thuis; doodgewoon thuis.
Ondanks deze zelfzekerheid die hij uitstraalde woedde er diep van binnen in hem verschillende conversaties. De ene al wat heviger dan de andere maar allen kwamen ze neer op die gebeurtenissen uit een lang verleden. Zijn ego en alter-ego hadden een discussie over welke woorden al dan niet hadden gezegd moeten worden tegen die of gene persoon die, na een lange afwezigheid, zich terug in zijn stamkroeg durfden te vertonen, zijn ik en tegen-ik hadden het over de vrouwen, en wat hij er nu echt van dacht. Wat hij nu effectief dacht van die ene blonde vrouw waarmee hij soms wel mee kon praten, of dat andere meisje dat gewillig op zijn nodeloze voorstellen inging. Een vierstrijd was uitgebroken in zijn hoofd terwijl hij zo wandelde door de straten van het centrum van het universum. Zelf keek hij vanop een afstand naar de verschillende discussies. Hij voelde zich goed en terecht.
Hij had zijn mensen waarmee hij zwanzen kon, hij had zijn vrouwen waartegen hij zeveren kon, hij had zijn werk; hij had, kortom gezegd, zijn leven in eigen had. Of was dit alles maar een illusie, een overgang naar een zoveelste overgang naar een donker verleden. Bang hield hij zijn hartje vast want enkele dagen geleden had hij weer van haar gedroomd. Die éne doorn in zijn bestaan. Een bekoorlijke doorn, die iedere weldenkende mens zonder problemen zou verwijderen maar waardoor hij zich gewillig iedere keer liet steken. Een vrouw, mooier dan een sterrenhemel, of een nacht bij volle maan. Een vrouw mooier dan de eerste lentebloesems bij het ontwaken van de lente bij de eerste lentedag. Een vrouw, mooier en meer volmaakt dan… Kortweg EEN VROUW zo mooi als een nachtegaal en zo hard als de nacht zonder sterren en de dag zonder zon. Hij betrapte zich erop dat hij sinds kort, na het beëindigen van zijn vorige relatie weer teveel dacht aan die ene vrouw, dat hij ook -steeds gestuurd door de loutere toevalligheden van het leven- hij haar steeds meer tegen kwam. Zelfs op de voor hem heilige locaties. Snel maakte hij de bedenking dat, volgens zijn rekensommetje, het de vorige keren ook zo was gelopen. Eerst een periode van totale onwetenheid over het lot van die andere persoon, vervolgens een periode van onwillekeurige dromen en daarna gevolgd door een periode van intens contact. Dit laatste was niet altijd even positief naar elkaar toe maar contact was er altijd wel. Hij vreesde, al kende hij zichzelf nu wel een beetje beter, dat hij weer naar dat dipste punt van het zijn aan het afschuiven was en dat wilde hij kost wat kost vermijden.
Nog eventjes en hij had de job van zijn leven en kon hij genoeg geld verdienen om de reis, die hij al zo lang plande, uit te voeren. Die andere schoonheid, waarmee hij menige avonturen mee had beleefd, ging binnenkort ook terug in zijn leven verschijnen en de confrontatie met zijn vorige relatie zou klinkend zijn. Of dat hoopte hij ergens wel. Ergens wist hij wel dat niet alles ging lopen zoals het zich allemaal in zijn hoofd afspeelde. Wie nam het hem ook kwalijk. Het is niet iedereen gegund om 2 ruzies, 4 pratenden ego’s en dan nog een zwevend brein met elkaar te combineren. niet dat hij zichzelf als god zag. Alles behalve, in zijn ogen was hij zelfs minder dan een mens omdat hij er naar streefde om alles op instinct te doen, géén voorbedachte rade, géén zelfingeomenheid, géén… Ach, wie maakte hij wat wijs. Hij was net als die andere mensen. Teveel met zichzelf bezig en te weinig met de rest….

Advertisements


No Responses Yet to “The E. Story”

  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: