An American Wedding

08Oct06

 Chapel

Springfield, Oregon.   We hebben het allemaal al wel eens meegemaakt. Meestal niet in levende lijven en een beetje meer gedramatiseerd maar iedereen heeft het al wel eens gezien: een Amerikaanse trouw (in de één of andere film). Uw reporter ter plaatse zocht het allemaal voor u uit. Wat volgt is een relaas van voorbereiding tot het uiteindelijke afscheid…  

Geeft u het maar toe. U zit op het puntje van uw stoel. Ik geef het grif toe. Ook ik zat op het puntje van mijn stoel. Zoals bij ieder trouwfeest wilden de beide partijen alles tot in de puntjes in orde hebben. De “dag van je leven” vat je niet zomaar licht op. Niet dat uw reporter daar al persoonlijke ervaring mee heeft maar dankzij het scherpe waarnemingsvermogen eigen aan éénieder die zich reporter durft te noemen is het mij gepermiteerd om zulke uitspraken te doen maar laat ik alweer niet afwijken van de kern van de zaak… De trouw! 

De Voorbereiding op De Dag
Door het ontbreken van ervaring wat het trouwen betreft ben ik niet echt op de hoogte van de eigenlijke voorbereidingen van een trouw zoals dit gebeurt in België. De voorbereidingen hier in Amerika hield in dat er een generale repetitie werd gehouden. Wie loopt waar wanneer, zo van die zaken. Op de bijgevoegde foto krijgt u alvast een idee van hoe de locatie er uit ziet. De trouwfoto’s vindt u verder in dit document… Zoals u ook kon zien werd de ceremonie niet in een kerk gehouden. De vorm van de kapel komt u waarschijnlijk wel bekend voor vanuit de vele trouwceremonies die u op televisie hebt gezien. Architecturaal gezien kunnen we deze “kapel” beschouwen als een gestripte versie van wat wij, in het koude regenachtige België, zien als kapel. 2 zijbeuken, een portaal en een hele hoop stoelen voor de genodigden om te zitten. Dit evenwel geplaatst in een soort van Franse tuin, met net dat ietsje teveel kitch dat zo typisch lijkt te zijn aan de Amerikaanse “Grand Chique”. U weet wel, een zogezegd oude fontein die waarschijnlijk 5 dagen geleden er nog uitzag als een hoopje cement in de handen van een ruwe arbeider in de één of andere workshop net over de grens in Mexico.Architectuur en aankleding staan hier echter niet centraal in dit verhaal. Charlie en Tara zijn de belangrijkste spelers. Ook zij waren dus aanwezig op deze generale repetitie van een doodernstig stuk dat door sommigen als komedie wordt beschouwd maar dat niet lichtzinnig behandeld mag worden (tenzij door uw weledele schrijver ter plaatse). Zoals in iedere goede relatie was het Tara die de touwtjes stevig in handen hield. Niet dat Charlie zich gedwee liep meesleuren. Uiteindelijk was hij het die Tara verschillende keren ten huwelijk vroeg. Mijn taak in het geheel was het maken van enkele voorbereidende foto’s. Professionele fotografen zouden de volgende dag hun aandeel opeisen van de tijd om een hele hoop “klassieke” foto’s te maken. Uw reporter ter plaatse ging dan ook voor de meer onconventionele foto’s. Snapshots op momenten dat de aanwezigen het het minste verwachten. Niet dat dit een hoogwaardige hoeveelheid foto’s opleverde maar het was alleszins de poging waard… Een andere activiteit die plaatsvond die dag, en die ik even over het hoofd had gezien was de aankomst van Darrell met meubels van Michelle. Allemaal materiaal dat we in onze garage dienden op te slagen alvorens we in ons appartement konden intrekken. Hoewel Amber mij had gewaarschuwd voor haar vader (de twee komen niet altijd even goed overeen) viel de eerste ontmoeting zeer goed mee. Géén idee of de fles donkere Leffe hier iets mee te maken had. Alvorens dus naar de repetitie te vertrekken mochten Amber, Darrell en ik ons in het zweet werken voor de (oude gedateerde en véél te kitcherige) meubels van Michelle. Door echtscheidingsperikelen kon/wou Michelle er niet bij zijn en voor mij en Amber was dit ook het beste.Een beschrijving van Darrell? Eerst en vooral neme men een overdreve grote pick-up, zo van het formaat dat wij vrachtwagen noemen maar door een aantal Amerikanen gewoon als personenwagen wordt beschouwd. Achter het stuur een proportioneel gezien kleine man met ringbaard en onafscheidelijke zonnebril. Vriendelijk en zeker hard proberend een goede eerste indruk te maken op de nieuwe potentiele aanwinst voor de familie.  Pas daarna dus naar de generale repetitie vertrokken. Daar wist Amber mij te vertellen dat mijn taak voor de volgende dag het bezighouden van Darrell was. Reden: de vrouwen hun haar en nagels moesten gedaan worden en uiteraard ook de make-up en Darrell kent géén volk in Eugene. Alvorens de dag af te sluiten en een welverdiende nachtrust te consumeren was het eerst tijd om samen met Amber en haar vader de bar van den Hilton onveilig te gaan maken. InterludeZoals u misschien al wel hebt gemerkt verloopt het verhaal soms in horten en stoten. Beste lezer, mijn oprechte verontschuldigingen daarvoor. Het feit dat alles hier nog niet helemaal op wieltjes verloopt is daar één van de oorzaken van. Dit verhaal is geschreven over een tijdspanne van enkele dagen (of zijn het ondertussen enkele weken) en opnieuw lezen wat ik geschreven heb ligt niet in de aard van dit beestje. Nodeloze herhalingen of verhaallijnen die abrupt afgebroken worden of ergens in het midden uit het niets ontstaan zijn dus puur te wijten aan dit feit. Ook dien ik mij te verontschuldigen voor soms rare zinsconstructies. De combinaties van heelder dagen Engels praten en schrijven, en met als gevolg ook het Engelstalig denken, ligt hieraan ten gronde. Gelukkig kan ik mij ervan verzekeren dat u meer intresse hebt in de verschillende activiteiten die ik hier onderneem en niet zo zeer bent gefocust op juiste zinsconstructies, correctheid van grammatica en andere gerelateerde zaken. U, mijn dierbare lezer, kent ongetwijfeld mijn chaotische manier van denken beter dan ik mezelf ken. Dus ook hierin weerhoud ik mij van enige verlegenheid in het tentoon spreiden van zulk gedrag. Chaos is de kracht van het individu, het verspringen van gedachten is de kracht van creativiteit. Dat laat ik mezelf althans toe om te geloven. Genoeg nu daarvan. Terug naar het verhaal dat ik aan het vertellen was. De trouw van twee geliefden hier op het Amerikaanse continent, in een wereld die bol staat van tegenstrijdigheden en waar een trouw een soort van heldendaad begint te worden.

image007.jpg 

Het trouwfeest
Zoals iedereeen wel weet is de voorbereiding op een trouwfeest altijd anders voor mannen dan voor vrouwen. Mannen veroorloven het zich om de avond voor de trouw nog eens goed door te zakken met kameraden, een laatste keer de boel nog eens op stelten te zetten, de bloemetjes buiten te zetten en andere onnozelheden die vanaf de volgende dag beantwoord zouden worden door een vrouw met deegrol in de hand. Dit feit kan universeel genoemd worden in mijn ervaring van het leven. Zo ook op dit andere continent. De voorbereiding voor vrouwen op de dag zelf is meestal van zo’n aard dat zij verkiezen om vroeger het bed in te duiken. Zij moeten immers de volgende dag op hun mooiste zijn wat meestal resulteerd in enkele uren doorbrengen bij de kapper en een make-up specialist om dan vervolgens op miraculeuze wijze in de complexe bruidsjurk gehezen te worden die totaal géén vrijheid toelaat in de beweging van het opgesmukte lichaam.  De voorbereidingen van het vriendje van het bruidsmeisje is totaal anders. Toch zeker als hij maar pas in het land aangekomen is en eigenlijk nog niemand kent. 

Mijn voorbereiding op het trouwfeest
Omdat Amber als bruidsmeisje fungeerde en hierdoor véél tijd diende ongeveer hetzelfde process diende te doorlopen als de bruid zelf, stond ik er die dag alleen voor. Amber dus een hele dag weg en ik in een vreemd dorp. De oplossing, aangereikt door mijn liefje, was om samen met die andere man die niemand in de stad kende de dag door te brengen, gesteund door een lange ToDo-lijst door Amber opgesteld. De belangrijkste taken: afhalen van een smoking voor Amber haar vader, kuisen van de auto’s, de vader bezighouden, zorgen dat hij op tijd op het trouwfeest was etcetc. Zoals u hierboven al wel hebt kunnen lezen, was ik vooraf voldoende gewaarschuwd geweest door Amber die het eigenlijk niet helemaal zag zitten dat ik samen met haar vader de dag zou doorbrengen. Ambers vader is een Texaan, wat hier in de VS zoveel wilt zeggen als iemand die koppig, kortzichtig en soms geweldadig is. Ik moet het toegeven, op het eerste zicht had ik daar niet véél oren naar maar ik had toch niets beter te doen. Wij dus vanaf ’s morgens de baan op en ons goed geamuseerd. Ik had immers een eerste goed indruk nagelaten door vanuit San Francisco achter Ambers rug met hem te bellen om te informeren of ik ergens mee kon helpen bij de problemen met de scheiding (ruzie over meubels en hoe ze in Eugene krijgen). Uiteraard ook meteen toen duidelijk gemaakt dat ik mij niet véél kon aantrekken van de wat en hoe’s van dat geheel en dat ik het allemaal alleen maar deed om Amber een beetje van die stress te verlossen.Soit, een hele dag dus samen met Darrell op trot, hem tegen 3u terug afgezet in het hotel en zelf rustig in de bar een glaasje gaan drinken en een paar Oregoneese biertjes uitgeprobeerd tussen het schetsen van fietsen door. Het schetsen van fietsen is hier trouwens mijn nieuwe hobby geworden maar dat volledig los van het hele trouw gebeuren. Tegen 18u (of 6pm zoals ze hier zeggen) was het dan tijd om eindelijk die deftige kleren aan te doen en onszelf naar de trouwlocatie te begeven. Tijdens het omkleden op de kamer van Darrell (mijn kleren hingen daar) een open discussie gehad over politiek, geloof en relaties (3 onderwerpen die ik diende te vermijden van Amber) en opgewekt de auto ingekropen. 

De Trouw
Zoals u reeds hebt kunnen zien op de foto bij de voorbereiding van de trouw, was de trouw in openlucht. Bloemen hadden besloten om nog snel eventjes in bloei te schieten, het gras groener dan het groenste groen zonder naar het gifgroen over te hellen, het prieeltje witter dan wit en de zenuwachtige glimlach van de bruid breder dan het Panama kanaal. Het was duidelijk dat iedereen klaar was voor een trouwfeest om nooit te vergeten. De mannen waren er als eerste, sommigen een beetje onwennig in hun gehuurde smoking, anderen aan het worstelen met de manchet-knoppen of die akelig kleine knopjes die ter vervanging van de normale knopen het hemd dienen bij elkaar te houden en waarvan géén enkele gezonde man het nut van inziet maar omwille van de vrouw toch maar moeite doet om dit kleine prul op de juiste plaats in het modegeheel te plaatsen. Niemand in smoking toonde enig spoor van vertrouwdheid met dit kleding ensemble. Uw reporter ter plaatse was één van de gelukkigen die géén smoking diende te dragen en lekker Europees gekleed kon gaan. Een fancy zonnebril, licht gestreepd hemd, een nieuwe sjieke broek die moeilijk te beschrijven is en zijn helemaal ArtyFarty veston met geborduurde bloemen op de schouders.  Een eerste ding dat diende te gebeuren op de locatie van de waarheid was het nemen van de individuele fotos. Zoals de traditie het voorschrijft mochten bruid en bruidegom elkaar nog niet zien voor de trouw. Omdat één van de bruidsmannen (of hoe noem je het equivalent van bruidsmeisjes) te laat was werd het hele programma door elkaar gehaald. Eerst dienden er foto’s gemaakt te worden van de vrouwen in vol ornaat. Zenuwachtigheid allom en snel de mannen naar de parking gebracht zodat zij niet per ongeluk een glimp konden opvangen van deze zo al mooie vrouwen, nu nog mooier niet door de make up of de klederdracht maar louter en alleen door de taak die voor hen lag. Uw reporter ter plaatsen die zichzelf tot underground fotograaf had gebombardeerd, maakte géén deel uit van het groepje mannen dat zichzelf diende te verwijderen van de scene. Uw reporter kon dus exclusieve foto’s maken die u ergens in dit document, online of via een vriendelijk familielid misschien reeds gezien hebt. Ik kan alleszins vermelden dat, hoewel de bruid er stralend uitzag, de mooiste van de hele hoop toch nog steeds Amber was. Uiteraard!Dus fotoshoot van de vrouwen, de vrouwen terug naar binnen en vervolgens een fotoshoot van de mannen die rustig op de parking hun beurt waren aan het afwachten. Een wereld van verschil met de kakelende zenuwachtige bruidsmeisjes.Net zoals de foto’s van de vrouwen, leken de foto’s van de mannen een beetje cliché… Te traditioneel voor mijn doen. In het geheel dus alweer geprobeerd om alternatieve foto’s te maken maar er niet voldoende in geslaagd. Hierdoor ongelooflijk véél foto’s genomen waardoor, u raad het reeds, de batterijen van mijn fototoestel op waren tegen de tijd dat de bruid en bruidegom vooraan aan het prieeltje vereeuwigd werden.  De trouw zelf was redelijk in orde. Een priester (of was het dominee) die het geheel aan elkaar praat en dan, net voor de belofte aan elkaar, een leuk filmpje door Tara gemaakt met foto’s van haar apart, Charlie apart en een hele reeks foto’s van hen samen op de tonen van hun favoriete lied. Ik ben er van overtuigd dat de bruid enkele tranen moest wegpinken (hoewel hij een stoere American Football man is). Spijtig genoeg kon ik dit tafereel niet op foto vastleggen door die verdomde batterijen. Al bij al een mooie trouw. Alles mooi verlopen en iedereen werd uitgenodigd voor een drankje en een hapje. Omdat alles in openlucht was, diende er uiteraard enkele lichten aangestoken te worden tegen het vallen van de avond. Wat ogenschijnlijk een éénvoudige handeling lijkt te zijn, bleek één lange klucht te worden. Hoewel de locatie één van de duurdere en sjiekere gelegenheden is in Eugene/Springfield, beschikten zij blijkbaar niet over voldoende capaciteit om buiten zowel een aantal lichten als een geluidsinstallatie aan te drijven. Voor de electriciens onder jullie: ze beschikten slechts over 1 buitenlijn die maximaal 40Ampéres/12O Volt kon leveren. Niet voldoende voor een deftige geluidsinstallatie EN verlichting dus. Een bijkomende moeilijkheid was dat de schuur waar de zekering zich bevond op de grond stond van de vorige eigenaar van het terrein. Een koppel dat niet echt bereidwillig uit de hoek kwam. Dinneren bij kaarslicht was het enige alternatief. Afgezien van het feit dat er amper kaarsen voorzien waren uiteraard. Uw reporter ter plaatse heeft geprobeerd zoveel mogelijk van zijn piromanische kennis over te dragen aan de mensen zonder echt gehoord te vinden. Een feit dat misschien niet betreurd dient te worden aangezien het beperken van piromanische ontstekingen niet tot het cursusmateriaal van uw reporter behoort.  Na het eten in het donker, een handeling die door uw reporter overgeslagen werd omdat hij hier en daar allerlei zaken probeerde mee te regelen en coördineren, was het dan tijd voor de speeches. Charlie gaf een pracht van een speech ten beste met véél animo. Tara, overmand door emoties kon er géén woord uitkrijgen. Ik denk dat ze haar ventje nog niet véél zo verbaal sterk uit de hoek heeft weten komen. Na de speeches was het dan tijd voor de klassieke openingsdans en vermenigvuldiging. Amerikanen zijn verlegen mensen als het op aanwezigheid op de dansvloer aankomt. Toch zeker de Amerikanen van het mannelijke geslacht. Ik weet het en ik hoor het u al denken indien u van het Europese vrouwelijke geslacht bent… “Mannen in Europa bakken er ook niet véél van”. Wel, als één van die mannen die niet altijd even snel de dansvloer op gaat kan ik zeggen dat de Europese vrouwen zich nog gelukkig mogen prijzen, den Amerikaan is met géén stokken de dansvloer op te krijgen. Ik als Europeaan die toch niets te verliezen had daarentegen… Maar laat ik daar later op terug komen of misschien gewoon de zaak volledig vergeten.Naast het filmpje tijdens de ceremonie had Tara ook nog een andere verrassing achter de hand voor haar nieuwe man. Zoals alle Amerikanen is ook Charlie zot van auto’s en heeft hij, naast zijn pick-up truck om mee naar het werk te rijden, ook nog ergens een oude Impala staan die hij ooit eens ging opknappen. Als huwelijkskado hadden Tara en Charlies vrienden achter zijn rug de auto opgeknapt. Omdat het uiteraard een beetje flauw zou zijn om Charlie naar de parking te roepen voor een kado werd er omgeroepen dat iemand hard tegen zijn auto was gereden. Tegen de tijd dat hij op de parking aankwam hadden zijn vrienden de trailer met de half afgewerkte auto klaargezet voor zijn “aangereden” auto. Half afgewerkt inderdaad. Het oorspronkelijke plan was dat de auto ging afgewerkt worden op de avond voor de trouw. Zoals reeds eerder vermeld wilt de bruidegom de avond voor de trouw altijd nog eens gaan stappen met de vrienden. Onrechtstreeks was Charlie dus verantwoordelijk dat hij maar een half afgewerkte auto had. Het te laat komen van één van de bruidsmannen werd hierdoor ook opgeklaard. Hij diende de auto nog te gaan halen en dit kon uiteraard niet gebeuren zolang Charlie in de buurt was. Maar goed, Charlie dus in de zevende hemel.Een bijkomend verhaal hierbij was de positionering van uw reporter tov de auto, de aankomst van Charlie en de hoek waarin alles gefotografeerd ging worden. Terwijl de professionele fotografen ergens opzij stonden verschool uw reporter zich achter de auto zodat hij zicht had op de weg die Charlie zou afleggen door het raam van de auto. Uiteraard hierbij zodanig gepositioneerd zijnde dat ook de eerste blik van Charlie in de auto goed door de camera gevangen kon worden. Bij het zien van de strategische positie van uw reporter, besloten de professionele fotografen zijn voorbeeld te volgen en ook daar plaats te nemen. Nah 1-0 voor uw reporter vs professionele fotografen. Uiteraard dient er op een trouwfeest na zulke gebeurtenissen opnieuw gedanst te worden maar op de één of andere manier was het onmogelijk om de mensen opnieuw op de dansvloer te krijgen. Was het het gebrek aan alcohol in het bloed van de omstaanders, het ontbreken van een lichtshow of de véél te sjieke kleren die ze moesten dragen… Uw reporter weet het niet maar stond wel als enige in het midden van de dansvloer te dansen met zijn geliefde. Een beetje idioot aan het doen, dat wel, maar na de vele complimenten over de veston, de inspanningen om de problemen op de lossen en de sporadische babbels met wildvreemden die werden aangetrokken door het “exotische” accent, was er voldoende krediet opgebouwd om de idioot uit te hangen. Uiteraard waren vele vrouwen jaloers op Amber omdat haar ventje mee op de dansvloer stond en uiteraard waren mannen jaloers omdat de vrouwen jaloers waren maar alles verliep gemoedelijk. U ziet, dansen is nooit ongepast. Het feest werd afgesloten, zacht dood bloeiend rond… 23u. U, met uw Belgisch karakter, begrijpt het waarschijnlijk niet zo goed. Neenee, niet om 23u de volgende dag. 23u diezelfde avond. Geen zatte nonkels die op de tafels beginnen te dansen, géén zatte tantes die beginnen limbo dansen, géén stiekem zatte kleinkinderen die met de grootmoeders beginnen rock’n’rollen. Feest en drank cultur is hier onbekend. Als uw reporter dus ooit trouwen gaat, u mag er van verzekerd zijn dat dat misschien ooit nog wel eens gebeurd, dan zal het feesten zijn in België, en tot de vroege uurtjes ook.  Omdat Amber nog is doordrongen van het Belgische uitgaansleven en de jongeren neven uiteraard nog een stap in de wereld wilden zetten, wij nog snel ff naar Eugene om daar de stadskern onveilig te maken. Enige probleem was Josh, net géén achtien. Het is verboden voor hem om een café binnen te gaan, ID controle aan de deur. Stom maar zo is de Amerikaanse denkwereld nu eenmaal soms. Wij dus wat bier gaan kopen in het tankstation achter de hoek en daarmee naar een kamer in den Hilton getrokken (de kamer die Josh en Justin huurden) en daar rustig een aantal biertjes gedronken om vervolgens bij één van de tantes van Amber op de kamer te crashen.Géén oog dichtgedaan die nacht. De tante snurkte als een buitenboordmotor van een formule 1 race boot en de volgende morgend om 6u50 beneden koffie gaan drinken… De rest van de dag een wrak maar zo hoort het ook na trouwfeesten…

Advertisements


No Responses Yet to “An American Wedding”

  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: