De aankomst van een Belg

08Oct06

Springfield, Oregon.   Ondertussen is het al even geleden. Schandalig lang geleden alvorens ik hier iets over heb neergeschreven dus feiten kunnen samen zijn gevloeid met dingen die ik mij heb ingebeeld maar feit is dat ik na de onzwervingen in San Francisco eindelijk op de bestemming ben die ik voor ogen had: Eugene/Springfield ergens in Oregon. Uiteraard was het een blij weerzien met Amber. Hoewel we elkaar niet al te lang hadden moeten missen en er dankzij de vooruitgang géén dag voorbij was gegaan zonder dat we contact met elkaar hadden, is het toch altijd leuker om van elkaars fysieke aanwezigheid te genieten. Een kleine aanraking tijdens een gesprek, een verdwaalde knipoog of gewoon snel een kus tussendoor tijdens een verhitte discussie over kleine fait divers. Waarschijnlijk weet één of andere computerfreak hiervoor al wel een digitaal alternatief maar dat zou toch enkel een vervangmiddel zijn dat nooit kan opboksen tegen echte aanwezigheid. Maar laat ik daar nu niet over uitwijden.De aankomst dus. Zoals jullie reeds hebben kunnen lezen in een ietwat chaotisch relaas over de feite die vooraf gingen aan de uiteindelijke aankomst, heb ik eerst een tijdje in San Francisco doorgebracht; ben ik met een totale vreemdeling richting het noorden gereden en had ik er een rit van +/- 8u opzitten. Snel even de laatste mijlen van de rit doornemen met jullie. Eugene/Springfield, eindelijk verscheen het op de borden op de autostrade. Hoewel de rit vlotter verliep dan verwacht ging het toch allemaal niet snel genoeg. Anderzijds betekende dit ook het nakende afscheid van de Veteraan die ongetwijfeld nog vele verhalen te vertellen had en die me nog meer inzicht in de Amerikaanse maatschappij kon geven. Uiteraard allemaal zaken die niet opwogen tegen de ontmoeting met Amber. Het verschijnen van de borden betekende ook dat er afspraken gemaakt dienden te worden met mijn liefje over hoe en waar we juist zouden afspreken. Dingen die we voordien niet hadden afgesproken omdat het uur van onze aankomst onzeker was en omdat zij nog een hele hoop zaken diende te regelen voor het trouwfeest van haar zus. Alweer de technologie bracht hier redding: een snel telefoontje over en weer en we wisten waar we moesten zijn. Of dat dachten we toch…Om de één of andere reden hadden we de nummer van de afrit verkeerd begrepen en wij dus in volle vaart voorbij de afrit waar we moesten zijn. Op zich zou dit niet zo’n probleem zijn ware het niet dat we hier te maken hadden met een Amerikaanse autostrade: de volgende afrit is eventjes rijden… Wij dus uiteindelijk later dan verwacht op de afgesproken plet omdat we moesten omrijden en Amber die vol ongeduld stond te wachten op mijn (vermoeide) verschijning.

Een mix van begroeting en afscheid was het volgende wapenfeit. Hoe zeg je op hetzelfde goeiedag tegen iemand die je eindeloos dankbaar bent en hallo tegen iemand die je ongelooflijk graag ziet. Een beetje onwennigheid dus en niet de zekerheid of we de Veteraan nu moesten uitnodigen voor een snack en koffie of niet. Het probleem loste zichzelf echter op: de Veteraan wou voor het donker in Portland zijn, een kleine 2u rijden, en vermits de schemering reeds was ingetreden diende hij verder te gaan.  Daar was ik dan, een ik die wij was geworden: Amber en ik. Klaar voor de start van ons grote avontuur samen. Een avontuur dat haar langst vele bergen lectuur over logopedie en psychologie zal leiden en mij langst vele potentiele werkgevers en een hele hoop projecten om af te werken in de komende weken. Alvorens mezelf voor te stellen aan de rest van de familie, diende ik eerst van al mijn bagage vanaf te geraken. Amber, die niet bij haar zus kon blijven omdat de moeder daar reeds zat en ze niet ruim genoeg behuisd zijn om Amber er ook nog bij te nemen, had een plaats gevonden bij Kim, een oude vriendin die nog als haar baas heeft gefunctioneerd voor ze naar Korea ging. Een pracht van een vrouw, recent gescheiden door allerlei zaken die hier niet vermeld dienen te worden. Haar huis was ons huis voor een paar dagen en zij heeft ons met een hele hoop kleine en grote zaken geholpen (en doet dat nog altijd). Zij is ook diegene die ervoor heeft gezorgd dat Amber nu terug haar oude job op de universiteit heeft. Alweer iemand die we eeuwig dankbaar moeten zijn dus. Meer over Kim later. Bagage dus bij Kim afgezet en snel een pizza achter de kiezen geslagen. De pizza was van het Amerikaanse formaat: ongeveer het formaat van een ronde tafel voor 4 personen. Niet dat dit bijdraagt tot eender welk deel van het verhaal maar toch…

Na een snelle opfrisbeurt was het tijd om de familie te leren kennen. Ik geef het toe, ik was een beetje zenuwachtig. Niet alleen om het feit dat iedereen hard had uitgekeken naar mijn aankomst maar ook om het feit dat dit nu mijn surrogaat familie zal zijn voor de komende maanden. Het meest nieuwsgierig was ik naar Michelle, de moeder van Amber, die samen met ons een huisje/appartement deelt omwille van een echtscheiding en géén plaats om te wonen voor het ogenblik. Eerste indrukken zijn nog altijd belangrijk in mijn wereld dus het was hopen dat alles vlot verliep.  De ontmoeting verliep zoals een ontmoeting altijd verloopt. Grootste verschil is dat er wel een knuffel wordt gegeven maar géén kus. Iets wat ik maar moeilijk kan afleren voor zover het afgeleerd dient te worden. Wat gepraat over hoe de reis is verlopen, hoe mooi San Francisco wel niet is,… Géén groot ontvangst comitté maar wel aangenaam gepraat en gespeel met de hond en de katten. De opbouw van het gezin Plaunty vraagt u zich nu af… Een kleine boomstructuur zou duidelijkheid moeten geven. 

  • Darrell Plaunty: vader, gescheiden van Michelle. Woont in de buurt van San Francisco. Werk(te) in den bouw en was een vervent motorcrosser. Heeft bijna alle botten in zijn lichaam ooit eens gebroken. 
  •  Michelle Plaunty: moeder, gescheiden van Darell. Uit het huis gezet door Darrell. Woonde bij Tara voor onze aankomst. Onderwijzeres op rust.
  • Tara Plaunty Jensen: de oudere zus van Amber. Heeft een belangrijke functie in de Eugene Hilton Hotel en woont vlakbij. Ondertussen getrouwd met Charlie Jensen.
  • Charlie Jensen: de man van Tara. Werkt voor Builders Electric. Woont uiteraard samen met Tara. Een rustige, gemoedelijke man die van auto’s en motoren houdt. Heeft 2 quads staan die we nog eens moeten gaan uittesten in de duinen…
  • Justin Plaunty: de jongere broer van Amber. Werkt voor Burger King of zoiets als manager en is zot van computerspelletjes. Woont (voorlopig) bij Darell.
  •  Josh: (achternaam onbekend). Is in zekere zin deel van de familie. Woont samen met Justin en Darrell. Is mee opgenomen in de familie omwille van problemen met zijn familie. Het juiste verhaal ken ik niet maar een fantastische kerel. 

 Bij de eerste ontmoeting waren enkel Tara, Charlie en Michelle aanwezig.  Eén van de reden om juist nu in september naar hier te komen was de trouw van Tara&Charlie. Een trouw waarvan u alles zal vernemen in het volgende artikel…

Advertisements


No Responses Yet to “De aankomst van een Belg”

  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: