Een nieuw begin (uit de oude doos)

08Oct06

Springfield 

Springfield, Oregon.   Een verslag van uw reporter ter plaatse;  geschreven zonder sensuur; vanuit het Land dat Wereld wil zijn. Een onvoltooid verhaal van de avonturen van uw persoonlijke Kuifje (nr 007) aan het andere eind van de wereld. Deze keer meer richting het Westen.  

Daar zat hij dan, in zijn nieuwe thuis. Niet dat hij het al helemaal als zijn nieuwe thuis beschouwde. De ene helft van hem bewoonde reeds het kleine huisje aan de West Coast van Amerika maar de andere helft zat nog in België, waar hij geboren en getogen was. Voorlopig moest hij nog met deze dualiteit leven. Binnen enkele maanden zou hij immers terug naar België verhuizen voor een hopelijk korte termijn. Papierwerk en dergelijke meer… Hoe was hij hier ook alweer terecht gekomen en welke gebeurtenissen had hij op zijn weg hierheen al meegemaakt. Het begin leek slechts enkele dagen geleden, hoewel de kalender, de foto’s en het veranderen van het jaargetijde het anders aangaven. Het begon allemaal ergens in de winter van 2006 en nu, aan de vooravond van de herfst had hij eindelijk de tijd om alles rustig te overdenken. Sommigen hadden hem aangeraden om dat al véél eerder te doen maar dat vond hij allemaal verloren tijd. Volgens zijn gevoel zat hij op de goede weg en dat gevoel had hem nog nooit bedrogen (al had het af en toe al wel met zijn voeten gespeeld).  Zoals ieder verhaal begint ook dit verhaal ergens tijdens een druilerige winter. Zo’n winter die men amper winter kan noemen en op het deprimerende af de mensen met regenbuien om de oren slaat. Af en toe een sprankeltje hoop op sneeuw verspreidend over een naar een witte kerst hunkerende bevolking maar meestal gewoon nat, vies weer. Midden in deze winter die voor de rest beter vergeten kan worden was er één speciale dag. Een dag die niet enkel speciaal genoemd kan worden omwille van het uitzonderlijk mooie weer voor de tijd van het jaar maar omwille van de verschillende gebeurtenissen op die dag.Eerst en vooral was er dat ene evenement op zijn appartement. Een dood eenvoudige brunch met allerlei onbekende mensen. Een brunch die een grotere invloed op zijn leven zou hebben dan iemand voor mogelijk zou hebben gehouden. Hoewel velen zijn appartement binnen kwamen als vreemden, ging éénieder buiten als vriend. Sommigen bleven slechts enkele uren op het appartement, anderen wisten hun plaats te veroveren voor enkele dagen. Onder hen dat mooie Amerikaanse meisje genaamd naar kleur en edelsteen, ogen blauw als de oceaan en zachte kuiltjes in haar perzikzachte wangen. Hoewel een bende Nederlanders, Engelsen en Ieren zijn appartement hadden ingepalmd leek het of zij alleen daar aanwezig was. Zij was totaal onbekend en toch zo vertrouwd. Het weekend leek zowel dagen als seconden te duren.  Met zekerheid kon het toen nog niet gezegd worden, maar alletwee wisten ze dat dit het begin van een nieuw avontuur ging worden… En zo gebeurde het dat hij nu op in deze relatief afgelegen stad aan de West Coast zat. Zij had hem meegedeeld dat zij vanaf september terug ging studeren in de VS. Voor alletwee was toen al duidelijk dat een lange afstandsrelatie niet zou werken. Het enige alternatief voor hen was dus een verhuis van één van hen. Omdat hij gedurende een langere tijd vrij kon krijgen en zij haar studies niet mocht verwaarlozen alvorens ze waren begonnen had hij, zonder al teveel nadenken, besloten haar te volgen naar deze studentenstad in de Verenigde Staten van Amerika. Een aantal factoren hadden meegespeeld waarom hij niet hoefde te denken over deze beslissing. Enerzijds was er zijn eeuwige voornemen om ooit eens in het buitenland te gaan werken. Hij had zichzelf hiervoor tot zijn dertigste gegeven, een leeftijd die sneller dichterbij kwam dan hij wilde toegenven. Anderzijds zat zijn werk een beetje in een slop. Toen men hem had aangenomen had men gezegd dat hij geleidelijk aan meer verantwoordelijkheid zou krijgen en meer mechanical design zou gaan doen. Hoewel er duizend-en-één projecten waren opgestart in die 2 jaar dat hij er werkte was hij steeds gepasseeerd geweest. Bij het tekenen van zijn contract had hij vermeld dat hij het ontwerpen van verpakkingen maximaal 2 jaar wou doen en ook deze termijn was bijna verstreken. Op professioneel vlak was er dus niets meer dat hem aan het bedrijf bond, hoewel hij nog steeds met plezier naar het werk ging.  Voor hij het wist had hij 3 maanden vrij genomen en waren ze hun leven aan de andere kant van de wereld aan het plannen. Een taak die niet over rozen verliep door allerlei bijkomstigheden die ze gemakshalve over het hoofd hadden gezien of die plots de kop op staken.

“Ergens is het een stad die niet uit zijn puberteit lijkt te geraken, een beetje nukkig opboksend tegen de volwassen wereld van multinationals…”

Eerst en vooral was er het probleem van werkgelegenheid. De stad waarheen ze zouden verhuizen omwille van haar studie had géén uitgereide arbeidsmarkt. Een probleem dat op verschillende manieren te overwinnen viel maar waarvoor ze afhankelijk waren van derden. Huisvesting was een ander probleem. Omdat ze beiden slechts met een beperkt budget dienden rond te geraken was het een noodzaak om de huurprijs van het appartement zo laag mogelijk te houden. Een bijkomende moeilijkheid in hun zoektocht was de onzekerheid dat hij wel zou blijven na de 3 maanden. Dit zorgde ervoor dat ze een relatief ruim appartement nodig hadden dat zij ook alleen zou kunnen betalen. Zaken die er op de laatste minuut nog waren bijgekomen waren: de scheiding van haar ouders waardoor de moeder nog een plaats zocht om te verblijven, problemen met haar studiepremie omdat ze volgens de school langer dan een jaar in het buitenland had verbleven (ondanks het feit dat ze nog wel belastingen bleef betalen aan de staat Oregon) en de stress omwille van alle taken die ze voor de trouw van haar zus op haar had genomen.  Al bij al was het echter allemaal vlotter verlopen dan aanvankelijk gedacht. De moeder was nog een aantal keren van gedacht veranderd en de vader had niet altijd even goed meegewerkt bij het vrijgeven van de meubels van de moeder (die ze met z’n drieën konden gebruiken in het nieuwe appartement) maar nu, en dikke week na zijn aankomst zaten ze gezellig in hun eigen huisje, met sofa’s en een bed. Maar laat ik niet vooruit lopen op de zaken. Alvorens aan te komen in de studentenstad had hij al enkele omzwervingen achter de rug. Hoewel ze met slechts 1 dag verschil vertrokken waren vanaf het Europese continent, hadden ze ervoor gekozen om met ruim een week verschil aan te komen in Eugene. De reden hiervoor was vrij eenvoudig: omwille van alle voorbereidingen van de trouw van haar zuster, zou ze niet in staat zijn geweest om hem ook op te vangen en eigenlijk zou hij meer in de weg hebben gelopen dan hebben bijgedragen aan het geheel. Deze week verschil gaf haar ook de tijd om nog eens met haar zus en moeder op te trekken. Iets wat ze het afgelopen jaar had moeten missen.  

San Francisco
Hij kon zonder veel problemen terecht bij een vriend in San Francisco. Matt, zijn gastheer voor meer dan een week, had hij een jaar eerder leren kennen dankzij het Couchsurfing project. Matt en zijn vriend Collin waren bij hem komen aanwaaien na een fietstocht van ongeveer 150km vanuit Nederland en hoewel het oorspronkelijke plan was dt ze slechts één nacht gingen blijven, bleven ze 3 nachten. Later op het jaar was hij hen dan gaan bezoeken toen ze aan het werk waren in Parijs als fietsgidsen. Matts liefde voor fietsen en goed eten deed zijn liefde weer opwakkeren voor deze twe geneugden des levens. Alleen hiervoor al was hij Matt eeuwig dankbaar.Het was dan ook een blij weerzien tussen deze twee mannen die véél van de wereld hadden gezien maar nog lang niet genoeg en die beiden op de één of andere manier zich altijd overal thuis voelden. Het oorspronkelijke plan was dat zijn vriendin samen met haar vader hem ging komen afhalen van de luchthaven van San Francisco en, na een welgesmaakt avondmaal, hem zouden afzetten bij Matt. Door de verhoogde veiligheidsmaatregelen ten gevolge van alweer een verijdelde terroristische aanval en enkele problemen met het landingsgestel van het vliegtuig dat hem naar San Francisco zou brengen, had hij echter een vertraging van 4u opgelopen waardoor het voor haar en haar vader te laat zou worden om diezelfde avond nog naar huis terug te keren (ze hadden nog een rit van 3u voor de boeg). Dankzij de wondere wereld van de technologie had hij haar tijdig op de hoogte kunnen brengen van deze vertraging waardoor onnodig wachten van beide partijen vermeden kon worden. Het nieuwe plan was dat hij gewoon met het openbaar vervoer zijn weg zou zoeken naar het appartement van Matt ergens in het centrum van San Francisco, in en wijk genaamd “The Mission”. Met de BART (Bay Area Rapid Transportation) en het dambordpatroon van de straten kon dit alles géén probleem zijn. Zijn grootste zorg was zijn bagage. Alles verliep ook deze keer echter vlotter dan verwacht en een kleine metrorit en wandeling later stond hij voor de deur van zijn appartement voor één week. Matt moest onverwacht overwerken maar de sleutel van de voordeur lag op de afgesproken plaats waardoor hij zichzelf kon gaan opfrissen en zichzelf klaar maken voor deze ontmoeting na meer dan een half jaar met iemand die hij, ondanks de korte tijd dat ze elkaar hadden gezien, als echte vriend was gaan beschouwen.  De ontmoeting zelf was alsof het de normaalste zaak van de wereld was om bij elkaar op bezoek te komen. Zoals het hoort bij mensen met een zelfde ingesteldheid. Vanaf het eerste ogenblik werd hij beschouwd als één van de medebewoners van het (ruime) appartement. Zijn inbreng tijdens het koken werd met evenveel enthousiasme ontvangen als dat van de meer ervaren huisgenoten, de fietsn in de gang stonden ter zijner beschikking en uiteraard had hij ook zijn eigen sleutel voor het appartement. Uiteraard was hij diegene die het meeste tijd had en de anderen moesten regelmatig gaan werken maar voor of na het werk maakten ze één voor één tijd om hem de stad te laten zien. Van een vroegmarkt voor organisch gekweekte groenten aan de “ferries building” tot een verkenningsavond in de wondere wereld van de wiskeys en brandys. Nergens moest hij bijdragen an deze ondekkingstochten maar overal werd zijn aanwezigheid gesmaakt. Uiteraard deelde hij mee in de kosten, anders zou hij het zich niet kunnen voorstellen, maar gewoon het feit dan zoiets niet van hem verwacht werd deed hem deugd.  San Francisco kan een beetje vergeleken worden met de ontspannen sfeer in Antwerpen. Hoewel druk en een belangrijke metropool is San Francisco voornamelijk een stad waar nieuwe initiatieven en kleinschaligheid niet plat worden gedrukt door grote multinationals. Ergens is het een stad die niet uit zijn puberteit lijkt te geraken, een beetje nukkig opboksend tegen de volwassen wereld van multinationals, naief vasthoudend aan de wondere wereld van ecologisch verantwoord cultiveren van groenten, cultuurprojecten, gezellige coffeeshops waar het sociaal leven zowel bruist zoals het altijd al gebeurde als via de nieuwe technologische kanalen beschikbaar via het internet. Zowel digitaal als in de werkelijke wereld wordt er over en weer gepraat, worden zakendeals gesloten of wordt er (zoals op dit eigenste moment) een verslag geschreven over de belevenissen van enkele minuten, uren, dagen of weken geleden. Als “echte Antwerpenaar” kan uw reporter natuurlijk niet toegeven dat deze stad zijn hart langzaam aan het inpalmen was. Hoewel de liefde voor de stad en de mensen in deze stad groeide met de dag was het tijd om verder te trekken. Ergens in een stad verder naar het Grote Noorden zat immers die ene liefde waarvoor hij dit avontuur ondernomen had. De plannen veranderden constant en slechts op het laatste ogenblik werden finale afspraken gemaakt. Hoe hij de 8u durende autorit zou regelen was één van die zaken. Het eerste probleem dt hij hierbij diende te overwinnen was de kostprijs van de verplaatsing. Een buskaartje kostte ongeveer 1OO euro, voor een rit van om en bij 12u. Een hele ervaring maar zijn geld voorlopig niet waard. De trein, die er al even lang over deed, kostte evenveel dus alternatieven dienden gezocht te worden.Voor dit soort problemen bestaat er in Amerika een waardevol sociaal netwerk via het wereldberoemde internet: craigslist.com! Ergens kan je het vergelijken met de koopjeskrant alleen volledig gratis en enkel via de computer te raadplegen. Mensen kunnen er zaken te koop op aanbieden, werk aanbieden en ook… autoritten. Als je dus als bestuurder van een voertuig een eindje moet rijden en je wilt niet alleen voor de kosten van de benzine opdraaien dan zet je dit op craigslist en wordt je waarschijnlijk vrij snel gecontacteerd door iemand. Zo gebeurde het ook met uw reporter. Na een kleine zoektocht en een paar mailtjes kwam hij zo in contact met een oud Vietnam veteraan die nu in de verkoop van bedrijfsgebouwen zat. Een rijke vijftiger die nog wat spullen diende af te zetten bij zijn zus in Portland. Hij was nog op zoek naar iemand om de hele weg te rijden omdat dat één van de zaken was die hij het minst graag deed…Na een korte afspraak in… een koffieshop (waar anders) de finale afspraak geregeld: hij zorgde voor de auto en uw reporter moest zich van niets iets aantrekken. Zo gezegd zo gedaan en ergens in de vroege uurtjes op een doorsnee woensdagmorgend was het ogenblik van vertrek dan uiteindelijk aangebroken. De Veteraan zou het eerste stukje rijden, de stad uit en vervolgens was uw reporter aan de beurt (na het ontbijt ergens in een wegrestaurant).  Het rijden in Amerika vergt enkele kleine aanpassingen waarvan u zeker op de hoogte dient te zijn. Vooreerst hebben de meeste auto’s een automatische transmissie. Nen Automatique dus. Een luxe in Europa, standaard daar. Op zich is het eenvoudig rijden met een automatique: D= drive (rijden), N: Neutral (neutraal), R= reverse (achteruit). Probleem hierbij is dat de pook op dezelfde plaats staat en dat de rempedaal dubbel zo groot is. Het lijkt géén probleem maar ik heb een aantal keren de neiging moeten onderdrukken om met de linkervoet op die pedaal te gaan staan om van versnelling te veranderen. Een ervaring die ik liever in het echte leven niet meemaak. Een tweede feit is dat de maximale snelheid lager ligt, de wegen véél langer gewoon rechtdoor gaan, de andere auto’s véél groter zijn (hoewel we over een vrij stevig model beschikten) en dat er langst rechts mag worden voorbij gestoken.  Alles op een rij een hele ervaring en dat volledig gratis (inclusief ontbijt). Beter had ik het niet kunnen treffen. De rit leek ook niet zo lang te duren als verwacht. Op de één of ndere manier was de rit ook minder vermoeiend. Vreemd trouwens hoeveel je te weten komt over iemand op een kleiene 8u tijd en hoe snel je iemand als vriend gaat beschouwen.

Advertisements


One Response to “Een nieuw begin (uit de oude doos)”


  1. 1 Possibly an announcement about possibly related posts « Laika’s MedLibLog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: