Een andere soort

08Dec06

Het was een interessant duo zoals hij ze kende. Niet dat het echt een duo was; onafscheidelijk als een siames tweeling of Bassy en Adriaan. Nee, slechts in zijn hoofd vormden zij een éénheid en hoewel hij dezer dagen van niet véél meer zeker was, wist hij wel dat hij gelijk had. Dat had hij altijd, bedacht hij zich. Alleen zagen de mensen dat niet altijd. Maar dat was een ander verhaal, voor een andere jaargetijde, een andere wereld, een ander leven.
Hij liet rustig de afgelopen weken door zijn geheugen gaan en hoewel zijn herinneringen reeds grote gaten vertoonde meende hij toch een stukje essentie te kunnen onderscheiden. Een samenvatting van de dingen die hij reeds lange tijd probeerde te snappen maar waarin hij nog steeds niet was geslaagd. Het voelde niet aan alsof hij had gefaald in zijn opzet. Alles behalve. Eindelijk had hij weer wat nieuws geleerd, eindelijk waren zijn zinnen weer geprikkeld. Het “hoe-en-waarom” probeerde hij nog te achterhalen al was het een hopeloze zaak en ergens wilde hij het ook niet weten. Hij was gewoon gefascineerd door alles wat het duo had gezegd, gedaan en gezwegen. Nachten had hij wakker gelegen om te begrijpen wat er in het hoofd van het duo omging maar steeds als hij het licht zag ging dat van hem uit en viel hij in een korte doch verkwikkende slaap. Tussendoor had hij ook nog gewerkt maar daar was hij niet met zijn gedachten bij.
Alles was begonnen op een mooie zomernacht in zijn véél te bekende café op de hoek. Rustig gezeten aan een tafeltje had hij haar leren kennen. Een beetje dronken maar voor de rest helder van geest. Een hele avond hadden ze gepraat over koetjes en kaljes en waren uiteindelijk uitgekomen bij De Vrouw. Ze waren het er sluitend over eens dat mannen eindelijk maar eens moesten leren hoe ze een vrouw moesten behandelen en dat vrouwen eindelijk eens moesten leren hoe ze moesten laten merken hoe ze net behandeld wilden worden. Eén eeuwenoude conclusie waar nog steeds géén sluitende oplossing voor was gevonden. Al lachend had zij gezegd dat ze een handleiding ging schrijven over de vrouw voor de man. Hij had dat sterk aangemoedigd en hoewel hij nog steeds hoopte dat die handleiding er zou komen wist hij dat het er niet van zou komen. Niet mocht komen. Een vrouw, of toch zeker DeVrouw moest een mysterie blijven. Ook merkte hij toen dat zij géén gewone vrouw was. Eigenlijk was hij haar type nog nooit tegen gekomen, of toch niet op deze manier. Ze leek zelfstandig, maar ook aanhankelijk; avontuurlijk en knus thuis, ambitieus maar niet alles opofferend. Een vrouw waar menig man naar op zoek is maar waarvan ze meestal ook schrik hebben dat ze hem op termijn niet meer nodig zou hebben of erger… dat hij als man, de vrouwentaken moest doen…
Hij was zo niet. Ze boezemde hem géén angst in; eerder fascinatie. De vrouwen waarmee hij vroeger een relatie had gehad waren meer van het aanhankelijke type, wat hem enerzijds wel een goed gevoel had gegeven maar anderzijds hem beklemde omdat hij niet het gevoel had dat hij de dingen kon doen die hij wilde doen. Uiteraard was dat louter een projectie van zijn eigen koppigheid op zijn vriendinnetjes maar ze hadden nooit genoeg daar tegenin gegaan om hem hiervan te overtuigen.
Gedurende enkele maanden zagen zij elkaar regelmatig in het café op de hoek. De ene keer afstandelijk, de andere keer knus en gezellig. Nog meer raakte hij door haar gefascineerd, puur als observator. Zeker toen zij vroeg of hij iets voor haar voelde. Niet met de stem die een verliefde vrouw opzet als ze iets gedaan wil krijgen maar op een afstandelijke, bijna verachterlijke manier maar hij begreep wat zij juist bedoelde. Hij had gedurende alle gesprekken die ze hadden gevoerd genoeg verhalen gehoord over jongens plots veranderden van vrienden in hopeloos verliefde zielen waarbij zij steeds moest opletten wat ze zei of deed want de verliefde gekken interpreteerden alles op een verkeerde manier. Uiteraard was zij ook wel geflateerd door al die aandacht die ze kreeg maar ze voelde zich ook beknot in haar bewegingen. Zij vroeg het hem omdat, of zo dacht hij toch, hij de laatste tijd meer aandacht aan haar besteedde dan zij gewoon was van te krijgen van een (niet verliefde) man. Hij kon niet beweren dat hij niets voor haar voelde maar verliefdheid, azzend op een relatie of louter seks had er nooit ingezeten. Naast haar in slaap vallen of wakker worden dat wel, maar dat was gewoon omdat hij graag naast vrouwen sliep. Hij wist dat hij zijn reputatie tegen had van vrouwenversierder maar toch was het zo. Alleen had hij nog niet echt de kans gekregen dit te bewijzen en daardoor bleef die reputatie kleven aan zijn lijf. Dat was ook een reden van haar vraag. Hij had gezegd dat hij haar eens graag zou masseren en zij had seks in gedachten. Hij wilde haar eens mee uit eten nemen en zij zag het als een date. Voor hem was het allemaal vriendschappelijk bedoelt.

Advertisements


No Responses Yet to “Een andere soort”

  1. Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: